บทที่ 111

ข้ายืนอยู่ในเงาของหอคอยที่สูงที่สุดแห่งปราการไนท์แฟง อาภรณ์สีเลือดนกของข้าพลิ้วไหวในสายลมยามราตรี นิ้วซีดขาวของข้าเคาะเชิงเทินหินอย่างร้อนรน ขณะที่สายตาทะลุทะลวงผ่านความมืดมิด สอดส่องไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น เบื้องบน กาตัวใหญ่ผิดปกติกระพือปีกมาทางข้า ขนของมันสะท้อนประกายสีน้ำเงินผิดธรรมชาติในแสงจันทร์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ